Aktualności DIK

Mechanizmy wsparcia aktywności gospodarczej niepełnosprawnych

 

Problematyka szeroko rozumianej aktywizacji zawodowej osób niepełnosprawnych znalazła odbicie w aktach prawa międzynarodowego. Akty prawa międzynarodowego nakładają na władze publiczne państw obowiązek takiego postępowania, aby niepełnosprawni nie byli w żaden sposób dyskryminowani, z powodu swojej niepełnosprawności, w życiu osobistym, społecznym i zawodowym, w tym w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej. Ogólnie o tym stanowią:

1) art. 1 ust 2 Konwencji Ogólnej Międzynarodowej Organizacji Pracy z dnia 20 czerwca 1983 r;

2) art. 4 ust. 2 Konwencji ONZ o Prawach Osób Niepełnosprawnych przyjętej 20 marca 2007 r.

W Polsce aktem takim jest ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r o rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2011 r Nr 27, poz. 721 z późn. Zm.).

Poza innymi uprawnieniami osób niepełnosprawnych – ustawa przewiduje szczególne postepowanie mające na celu aktywizację zawodową osób niepełnosprawnych w formie działalności gospodarczej.

Art. 12 a ustawy stanowi, że osoba zarejestrowana jako osoba bezrobotna może otrzymać ze środkówFunduszu Pracy, pozostającego w dyspozycji starosty (powiatowego urzędu pracy) dofinansowanie w wysokości do 15-krotnego średniego wynagrodzenia (obecnie ok. 60.000 zł) na podjęcie działalności pracy lub udziału w spółdzielniach socjalnych.

Kwota ta jest zależna od przedstawionego szczegółowego projektu i programu (biznesplanu).

Jeżeli osoba niepełnosprawna ze swojej winy nie podejmie działalności gospodarczej lub działalność taką zlikwiduje przed terminem wskazanym w umowie ze starostą – obowiązana jest do zwrotu całości lub części pomocy finansowej, wraz z odsetkami liczonymi jak odsetki podatkowe.

Jeżeli osoba niepełnosprawna prowadzi już działalność gospodarczą, może na podstawie art. 13 ustawy, otrzymać dofinansowanie do wysokości 50 % oprocentowania kredytu bankowego zaciągniętego na podjęcie działalności gospodarczej lub jej rozwinięcie.

Dofinansowanie ze środków Funduszu Pracy jest jednorazowe.

Dofinansowanie przysługuje również w razie podejmowania lub prowadzenia gospodarstwa rolnego.

Ponadto osoba niepełnosprawna prowadząca działalność gospodarczą może, zgodnie z art. 25 a ustawy) na jej wniosek, otrzymać dofinansowanie składek ZUS w wysokości 100, 60 lub 30 procent (w zależności od stopnia niepełnosprawności).

Refundacja (100, 60 lub 30 %) przysługuje w kwocie liczonej od składek od najniższego deklarowanego dochodu w działalności gospodarczej.

Warunkiem refundacji jest uprzednie terminowe opłacanie składek.

 

Opracował: radca prawny Michał Geciów.

 


 

Opinia prawna

Pytanie: Proszę  o  wyjaśnienie czy  ustalenie stopnia niepełnosprawności daje prawo do renty inwalidzkiej.

Podstawy prawne  :

1.      ustawa  z dnia 27 sierpnia 1997  r  o rehabilitacji  zawodowej   i  społecznej  oraz   zatrudnieniu osób niepełnosprawnych  (tekst jednolity  D. U.  z 2011  r  Nr 127,  poz.  721 z późn. zm.)

2.  ustawa z dnia 17 grudnia 1997 r o emeryturach i rentach z  Funduszu Ubezpieczeń Społecznych  (tekst jednolity Dz. U.  z 2004 r Nr 39, poz. 353 ze zm.)

Należy na wstępie podnieść, że w przedmiocie niepełnosprawności orzekają dwa różne organy, w  różnych trybach a i cele orzecznictwa  są odmienne.

 

1. Dla ustalenia prawa do renty inwalidzkiej  organy Zakładu Ubezpieczeń Społecznych orzekają o niezdolności całkowitej lub częściowej  do pracy i o związanym z tym uprawnieniem do renty inwalidzkiej.

Dla potrzeb organu rentowego (ZUS) orzekają lekarze orzecznicy ZUS, a w razie odwołania się od ich orzeczeń  – komisje lekarskie ZUS działające w oddziałach okręgowych ZUS.

W  ostateczności  –  o zaistnieniu inwalidztwa i prawie do renty inwalidzkiej   –   wydziały pracy i ubezpieczeń społecznych sądów okręgowych.

 

2. Odmienne jest orzecznictwo w przedmiocie niepełnosprawności na podstawie powołanej wyżej ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r.

O istocie tego orzecznictwa, jego celach, stanowi już tytuł ustawy : o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu niepełnosprawnych.

A zatem,  o ile orzecznictwo lekarza orzecznika (komisji lekarskiej) ZUS ma na celu ustalenie prawa do renty inwalidzkiej osoby niepełnosprawnej, o tyle ustawa „ o rehabilitacji …. „  ma na celu  różnorodną pomoc osobie niepełnosprawnej i innym podmiotom –   w celu umożliwienia osobie niepełnosprawnej w miarę normalnego funkcjonowania w życiu osobistym i  społecznym, w tym także w formie zatrudnienia.

Z tego względu należy wyraźnie odróżnić  zarówno sposób jak i cele tych dwóch systemów orzecznictwa w sprawie ogólnie pojętej niepełnosprawności.

Trzeba w tym miejscu wskazać, że dla celów rentowych konieczne jest nie tylko stwierdzenie całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, ale wypełnienie przez osobę niezdolną do pracy ustawowego  wymogu wykonywania pracy (zatrudnienia w rozumieniu ustawy i prawa pracy) w zależności od wieku,  przy czym  wymóg zatrudnienia przez okres 5 lat w ostatnich 10 latach przed złożeniem wniosku o rentę dotyczy osób, które przekroczyły 30 lat życia  (art. 57   i art. 58 ustawy o emeryturach i rentach z FUS.

Odrębny system orzekania o niepełnosprawności określa ustawa o rehabilitacji zawodowej  i społecznej

W przedmiocie niepełnosprawności orzekają powiatowe (miejskie) komisje do spraw niepełnosprawności  Orzeczenia komisji, ustalające jeden ze stopni niepełnosprawności (lekki, umiarkowany, znaczny) stanowią podstawę do uzyskania przez osobę niepełnosprawną uprawnień określonych  w ustawie.

Uprawnienia te mogą dotyczyć sfery życia codziennego jak zaopatrzenie w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze lub środki  techniczne  (art. 4 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu niepełnosprawnych).

Dla celów rehabilitacji zawodowej ustawa przewiduje tworzenie (wspomaganie tworzenia) zakładów  i stanowisk pracy chronionej;  szczególne uprawnienia związane z praca osob niepełnosprawnych.

Od  1 lipca 2014 r  ustawowy czas pracy osób niepełnosprawnych wynosi (ponownie)  7 godzin na dobę i  35 godzin tygodniowo, niezależnie od stopnia niepełnosprawności i stanu organizmu. W tym zakresie nie jest wymagane stanowisko lekarza (lekarza medycyny pracy).

W praktyce często padają pytania, czy orzeczenie powiatowego/miejskiego zespołu do spraw niepełnosprawności stanowią podstawę do uzyskania renty inwalidzkiej.

Orzeczenie tego zespołu winno być uwzględniane przez lekarza orzecznika/komisję lekarską ZUS,  ale wyłącznie jako jeden z dowodów potwierdzających niezdolność do pracy. 

Orzeczenie powiatowego/miejskiego zespołu orzekania o niepełnosprawności stanowi niewątpliwie dowód, że stan zdrowia osoby niepełnosprawnej może wskazywać na niemożliwość wykonywania pracy lub na ograniczenie tej zdolności.

Obydwa systemy orzekania o niepełnosprawności i o niezdolności do pracy są od siebie niezależne, chociaż w praktyce pokrywają się.

Opracował:   radca prawny mgr Michał  Geciów


Renta  socjalna

Zasady i tryb przyznawania oraz wypłaty renty socjalnej, aktualnie obowiązujące, uregulowane zostały w ustawie z dnia 27 czerwca 2003 r o rencie socjalnej (Dz. U. z 2003 r Nr 135, poz. 1268  z późniejszymi zmianami)   – zwanej dalej  „ustawa”.

Renta socjalna (zgodnie z art.  14 ust.1 ustawy) finansowana jest z budżetu państwa.

Stanowi ona pomoc państwa dla osób, które z różnych względów (opisanych niżej) nie mogą zapewnić sobie środków utrzymania we własnym zakresie.

Zaznaczyć jednak należy, że przejęcie przez państwo tego obowiązku wynika z pomocniczości państwa wobec obywateli i w niczym nie uchyla art. 27 (prawa i obowiązki małżonków) i art. 128 (obowiązek alimentacyjny krewnych w linii prostej i rodzeństwa)  kodeksu rodzinnego i opiekuńczego.

Ponadto szereg przepisów ustawy odsyła do przepisów ustaw, m.in.  o pomocy społecznej, o zasiłkach rodzinnych, pielęgnacyjnych i wychowawczych, o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

Renta socjalna przysługuje osobom pełnoletnim , tj.  po ukończeniu 18 roku życia. Oznacza to, że do renty socjalnej nie mają prawa osoby przed ukończeniem 18 roku życia.

Renta socjalna przysługuje osobom całkowicie niezdolnym do pracy z powodu naruszenia sprawności organizmu (niepełnosprawności).   Nie mają prawa do renty socjalnej osoby z lekkim lub umiarkowanym stopniem niepełnosprawności.

Warunkiem uzyskania renty socjalnej jest ponadto (art. 4 ust. 1), aby niepełnosprawność (inwalidztwo) powstała:

  1.  przed ukończeniem 18 roku życia;
  2. w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej – przed ukończeniem 25 lat życia;
  3. w trakcie studiów doktoranckich lub aspirantury naukowej (po ukończeniu 25 lat życia).

Renta socjalna może być :  stała   lub  okresowa, ustalona na ściśle określony czas, z reguły na rok lub na dwa lata.

Stopień niepełnoprawności uprawniający do renty socjalnej ustala lekarz orzecznik ZUS (Zakładu  Ubezpieczeń Społecznych), właściwy dla miejsca zamieszkania osoby uprawnionej (starającej się).

W tym zakresie mają zastosowanie przepisy ustawy o rentach  i emeryturach z FUS (Funduszu Ubezpieczeń Społecznych).  Oznacza to też, że od ustaleń lekarza orzecznika można odwoływać się do komisji lekarskiej ZUS.

W takim przypadku konieczne jest zachowanie terminu na wniesienie odwołania wskazanego w orzeczeniu lekarza orzecznika ZUS.

Na podstawie orzeczenia lekarza orzecznika lub komisji lekarskiej Oddział ZUS wydaje decyzję o przyznaniu renty socjalnej lub decyzję o odmowie przyznania takiej renty.

Na decyzję Oddziału (Inspektoratu) ZUS przysługuje odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych.

I w tym przypadku istotne jest zachowanie terminów na odwołanie, czyli złożenie we wskazanym terminie (jednego miesiąca) odwołania.

Odwołanie można: wysłać pocztą, złożyć w sądzie lub w Oddziale lub inspektoracie ZUS.

Ze względów praktycznych wskazane jest składanie odwołania w ZUS-ie, gdyż sąd zawsze zwraca się do oddziału ZUS o stanowisko i o akta. Złożenie odwołania w ZUS –ie przyspiesza załatwienie sprawy.

Dodać należy, że odwołanie powinno wskazywać zarzuty, lecz w razie składania go przez zainteresowaną rentą osobę fizyczną, osoba taka nie musi szczegółowo uzasadniać odwołania np. okolicznościami medycznymi.

Renta socjalna stanowi 84 % najniższej renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy określonej dla emerytur i rent.

Renta socjalna nie przysługuje osobie, która ma uprawnienie do własnej emerytury lub renty (podobnych świadczeń dla nauczycieli, służb mundurowych).

Renta socjalna nie przysługuje osobie będącej właścicielem lub posiadaczem samoistnym (dzierżawcą) nieruchomości rolnej (gospodarstwa rolnego) o pow. Powyżej 5 ha przeliczeniowych.

Osobom tymczasowo aresztowanym lub odbywającym karę pozbawienia wolności (więzienia) renty socjalnej nie wypłaca się. Osobie takiej może być jednak przyznana renta socjalna do wysokości 50 %, jeżeli osoba taka zobowiąże się do przekazywania renty na opłaty czynszu i inne, związane z mieszkaniem komunalnym (kwaterunkowym) lub spółdzielczy prawem do lokalu mieszkalnego. Renta przekazywana jest bezpośrednio na ten cel.

W razie zbiegu prawa do renty rodzinnej i do renty socjalnej – obydwie renty mogą być wypłacane, nie więcej jednak niż 200 % najniższej renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy.

Prawo do renty socjalnej zawiesza się w razie:

  1. powstania obowiązku ubezpieczenia społecznego, tj. w razie zatrudnienia w charakterze pracownika lub podjęcia służby;
  2. prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej;
  3. pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego i opiekuńczego oraz wynagrodzenia za czas niezdolności do pracy, świadczenia rehabilitacyjnego i wyrównawczego, zasiłku wychowawczego i dodatku wyrównawczego.

Osoba pobierająca rentę socjalną lub jej opiekun prawny mają obowiązek niezwłocznego powiadamiania ZUS o każdej zmianie, która ma wpływ na prawo lub wysokość renty socjalnej.

Opracował: mgr Michał Geciów


 

PSYCHOTERAPIA GRUPOWA

 

Ośrodek Psychoterapii i Rozwoju prowadzi nabór do grupy terapeutycznej dla osób dorosłych chcących podnieść jakość własnego życia i rozwijać umiejętności społeczne:

  • sesje będą odbywać się 1 raz w tygodniu, w poniedziałki w godz. 17.30 – 20.00
  • start: 7 września 2015
  • czas trwania psychoterapii: 10 miesięcy
  • liczba uczestników: 6 – 8 osób
  • koszt uczestnictwa: 320 zł miesięcznie od osoby, płatne przelewem do 10-tego dnia każdego miesiąca. Nieobecność na sesji w trakcie trwania psychoterapii nie zwalnia z poniesienia całego kosztu uczestnictwa za dany miesiąc
  • zajęcia przeznaczone są dla osób, które chcą pogłębiać swoje umiejętności w zakresie:
    • rozpoznawania, nazywania i wyrażania swoich emocji,
    • rozpoznawania i ujawniania swoich potrzeb oraz sięgania po ich zaspokojenie,
    • budowania bliskich więzi z innymi ludźmi,
    • pogłębiania zaufania do samych siebie,
    • budowania i wzmacniania poczucia własnej wartości.
  • osoba prowadząca: Gracjana Pawlak, certyfikowana psychoterapeutka Gestalt i trenerka rozwoju osobistego
  • zadzwoń i umów się na bezpłatną rozmowę wprowadzającą: 607 349 941

Korzyści z systematycznego udziału w psychoterapii grupowej są bardzo indywidualne, można je uogólnić do następujących:

  • znaczący rozwój samoświadomości, kontaktu z własnymi emocjami, potrzebami i ciałem
  • rozwój umiejętności interpersonalnych, a w szczególności bezpośredniego komunikowania o własnych potrzebach i skutecznego sięgania po ich zaspokojenie
  • rozwój umiejętności nawiązywania i pogłębiania bliskich więzi z ludźmi
  • rozwiązanie konfliktów wewnętrznych
  • zwiększenie wewnętrznego poczucia bezpieczeństwa, spokoju, subiektywnego poczucia szczęścia i spełnienia, wzmocnienie poczucia własnej wartości i poprawa samooceny
  • i wiele innych…

Zapisy: tel. 607 349 941

 


Grupa dla rodziców dzieci w wieku szkolnym

Jesteś rodzicem dziecka, które zaczyna etap edukacji w szkole?

A może rodzicem dorastającego buntownika?

Odrabianie zajęć domowych to codzienna batalia?

Biegasz na wywiadówki, czekają Was egzaminy?

Martwią Cię oceny Twojego dziecka, a może grupa rówieśnicza?

Zastanawiasz się co jest normą w zachowaniu Twojego dziecka a co powinno niepokoić?

A może inne problemy pojawiają się wraz z kolejnymi szczeblami edukacji?

Zawód rodzic to niezwykle wymagająca profesja, którą wypełniamy bez ukończenia wcześniejszych szkół, studiów i praktyk zawodowych. Często towarzyszą nam wątpliwości, dylematy, chcemy być tak dobrzy jak nasi rodzice, albo przeciwnie chcemy inaczej, lepiej. Czasem  towarzyszą nam pytania, czy jesteśmy wystarczająco dobrymi rodzicami.

Zapraszamy! W grupie siła!

Proponujemy wymianę doświadczeń, możliwość wspólnego szukania podpowiedzi, wskazówek i rozwiązań, zadawania trudnych pytań a także możliwość skorzystania z fachowej wiedzy w zakresie etapów dziecięcego rozwoju, kryzysów rozwojowych, radzenia sobie ze złością. Wsparcie i konkretne umiejętności to korzyści płynące w uczestnictwa w grupie.

Termin: piątki 18.00-20.00

Czas trwania: 2h raz w tygodniu, 3 miesiące (listopad 2015 – styczeń 2016)

Koszt uczestnictwa: 100 zł od osoby miesięcznie

Zapisy telefoniczne: 698 659 750

Grupę poprowadzi Jolanta Tajchert – pedagog, terapeutka rodzinna, terapeutka zaburzeń zachowania, posiadająca kilkuletni staż pracy z dziećmi i młodzieżą oraz rodzinami.

Grupa rusza 13 listopada 2015.

Zapraszamy!


Grupa dla kobiet

 

Zmagasz się często z poczucia bycia niedoskonałą? Nie dość dobrą matką… partnerką… córką…
A w pewnym momencie ciągłych starań poczułaś, że w tym wszystkim zgubiłaś siebie?
Dręczą Cię wyrzuty sumienia, lęk o przyszłość, przygnębienie czy poczucie pustki?
Codzienne trudności zaczynają przytłaczać?

Nie musisz tak żyć. Zadbaj o siebie!

Zapraszamy Was – Drogie Panie – do uczestnictwa w grupie przeznaczonej wyłącznie dla kobiet. Podczas naszych spotkań, oprócz wsparcia, dostaniecie konkretne umiejętności radzenia sobie w trudnych sytuacjach,  a także przyjrzycie się destrukcyjnym przekonaniom, sposobom działania, które nierzadko negatywnie wpływają na Waszą ocenę siebie i samopoczucie. Liczymy na to, że uczestnictwo w tej grupie zapoczątkuje proces zmian, które doprowadzą do poprawy jakości i zadowolenia z Waszego życia.

Oprócz zajęć grupowych każda z Was będzie mogła skorzystać również z indywidualnych konsultacji psychologicznych.

Czas trwania: 48 godzin pracy przez 2 miesiące (listopad i grudzień)
Termin spotkań grupy:  środy od 17.00 do 20.00
Termin spotkań indywidualnych: do ustalenia
Koszt uczestnictwa:   240 zł miesięcznie od osoby (łącznie 480 zł)

Zapisy telefoniczne:   608 073 261    

Grupę poprowadzi Olga Bartosik, psycholog, terapeutka poznawczo-behawioralna.
Jednym z jej głównych obszarów zainteresowań jest poprawa komfortu życia. Specjalizuje się w terapii lęku, depresji i zaburzeń odżywiania.

Grupa rusza 4 listopada 2015r.

Serdecznie zapraszamy!

Zajęcia dofinansowane są ze środków Urzędu Miasta Zielonej Góry w ramach projektu pt. „Dom bez przemocy – 4 edycja” realizowanego przez Centrum Zdrowia „Sanitas”.

 


Opinia  prawna

w sprawie uprawnień osób niepełnosprawnych w zakresie kształtowania czasu pracy

Pytanie: czy niepełnosprawność orzeczona stosownym orzeczeniem organu do tego uprawnionego  zmienia czas pracy i w jakim zakresie.

Udzielając odpowiedzi na postawione pytanie należy odróżnić stan prawny wykonywanego zatrudnienia.

Prawo w zasadzie reguluje tylko uprawnienia osób zatrudnionych na podstawie stosunku pracy, tj. na podstawie kodeksu pracy i innych ustaw z zakresu prawa pracy.

Czas pracy, tj. jego wymiar i miejsce wykonywania w przypadku umów cywilnoprawnych (umowa zlecenia, umowa o dzieło i inne, np. z zakresu praw autorskich) pozostawione zostały do swobodnego uregulowania przez strony umowy. Istota umów cywilnoprawnych polega na osiągnięciu celu (wyniku) zakładanego przez strony takiej umowy.

W tym miejscu należy jednak podnieść, że stosownie do art.  22 § 11 kodeksu pracy stosunkiem pracy, a zatem podlegającym w pełnym zakresie rygorom prawa pracy, jest każda umowa, niezależnie od jej nazwania, jeżeli rodzaj pracy jest określony,  praca ma być wykonywana w miejscu i w czasie wskazanym i pod nadzorem zlecającego

Podstawowym aktem regulującym czas pracy są przepisy kodeksu pracy (art. 128 – 15112).

Generalnie, zgodnie z art. 129 § 2 kp czas pracy wynosi 8 godzin dziennie, 40 godzin tygodniowo w okresie rozliczeniowym wynoszącym nie więcej niż 4 miesiące.

Inny czas pracy można regulować w zależności od warunków (np. rolnictwo,) lub charakteru pracy (praca w transporcie, przy pilnowaniu).

Przedmiotem opinii są odstępstwa wyraźnie określone w odniesieniu do osób niepełnosprawnych.

A korzystać z odmiennego uregulowania czasu pracy niezbędne jest uznanie za osobę niepełnosprawną przez ZUS lub przez powiatowy zespół ds. orzekania o niepełnosprawności.

Osoba niepełnosprawna, lecz nie posiadająca orzeczenia, może korzystać z przywilejów tylko na podstawie jednoczesnego: orzeczenia lekarza (w tym lekarza medycyny pracy) i zgody pracodawcy.

Bez wskazania lekarskiego pracodawca nie ma obowiązku odmiennego ustalania czasu pracy w odniesieniu do takich osób.

W zakresie ustalania czasu pracy osób niepełnosprawnych podstawowym aktem prawnym jest ustawa z dnia 27.08.1997 r o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych  (tekst jednolity Dz. U. z 2011 r Nr 127, poz. 721 z późn. zm.), zwana dalej „ustawą”.

Zgodnie z art. 8 ustawy „rehabilitacja zawodowa ma na celu ułatwienie osobie niepełnosprawnej uzyskanie i utrzymanie odpowiedniego zatrudnienia i awansu zawodowego…”

Czas pracy osoby niepełnosprawnej nie może przekraczać  8 godzin na dobę i 40 godzin tygodniowo, a zaliczona do znacznego lub umiarkowanego stopnia niepełnosprawności – 7 godzin dziennie i 35 godzin tygodniowo.

Na wniosek lekarza przeprowadzającego badania profilaktyczne (lekarza medycyny pracy), a w razie braku takiego lekarza – lekarza sprawującego opiekę nad taką osobą –  wyda zaświadczenie o celowości stosowania skróconej normy czasu pracy.

Oznacza to, że poza orzeczeniem o niepełnosprawności (w stopniu znacznym lub umiarkowanym)  każdorazowo o skróceniu czasu pracy decyduje lekarz, jeżeli widzi taką potrzebę (uzasadnioną stanem zdrowia, rodzajem pracy i zagrożeniami ze strony warunków pracy).

Samo orzeczenie o niepełnosprawności nie decyduje o skróceniu czasu pracy.

Nie wolno natomiast zatrudniać osoby niepełnosprawnej (niezależnie od stopnia niepełnosprawności) zatrudniać w godzinach nocnych i w godzinach nadliczbowych (art. 15 ust. 3 ustawy).

Ograniczeń tych nie stosuje się do osób niepełnosprawnych zatrudnionych przy pilnowaniu i w osób wobec których, na ich wniosek, na takie zatrudnienie wyrazi zgodę lekarz.

Obniżenie czasu pracy nie może powodować ograniczenia wynagrodzenia (art. 18 ustawy), co oznacza dla pracodawcy konieczność ustalania stawki godzinowej (tygodniowej, miesięcznej) wynagrodzenia według obniżonego czasu pracy.

Osoba niepełnosprawna, niezależnie o przerw w pracy określonych regulaminem pracy lub układem zbiorowym pracy, ma prawo do dodatkowej przerwy w pracy, wynoszącej 15 minut, na gimnastykę usprawniającą.  Dodatkowa przerwa nie obniża wynagrodzenia (art. 17 ustawy).

Niezależnie od dodatkowych uprawnień w zakresie czasu pracy osoba niepełnosprawna ma prawo do dodatkowych urlopów i zwolnień z pracy.

Po przepracowaniu roku, od dnia zaliczenia do stopnia znacznego lub umiarkowanego stopnia niepełnosprawności  – osobie niepełnosprawnej przysługuje prawo do dodatkowego urlopu wypoczynkowego w wymiarze 10 dni roboczych w roku kalendarzowym  (art. 19 ust. 1 ustawy).

Do okresu tego wlicza się każdy okres zatrudnienia, również u różnych pracodawców.

Jeżeli osoba niepełnosprawna nabywa prawo do urlopu wypoczynkowego ponad 26 dni roboczych lub do urlopu dodatkowego  z innych tytułów – urlop dodatkowy z tytułu niepełnosprawności nie przysługuje, chyba że urlop dodatkowy z tytułów innych niż niepełnosprawność jest niższy niż 10 dni. W takim przypadku osobie niepełnosprawnej przysługuje urlop dodatkowy 10 dni z tytułu niepełnosprawności (art. 19 ust. 1 i ust. 3 ustawy).

Osobie niepełnosprawnej zaliczonej do znacznego lub umiarkowanego stopnia niepełnosprawności  (art. 20 ustawy) przysługuje do 21 dni rocznie (łącznie) zwolnień na :

– turnusy rehabilitacyjne,

– badania specjalistyczne,

– zabiegi lecznicze i usprawniające,

– uzyskanie zaopatrzenia ortopedycznego lub naprawę tych przedmiotów.

Wynagrodzenie za te zwolnienia pracodawca oblicza jak za urlop wypoczynkowy.

W tym miejscu należy zaznaczyć, że odstępstwa od zwykłych praw pracowniczych związanych z czasem pracy i z prawem do urlopów i zwolnień z zasady nie obciąża kosztów działalności gospodarczej pracodawcy.

Obowiązujące przepisy, m.in. powołana ustawa, dają możliwość refundacji pracodawcy zwiększonych kosztów zatrudnienia osób niepełnosprawnych

Opracował:   mgr Michał Geciów, radca prawny.


OD 20.07.2015 DO 31.07.2015 BIURO DiK JEST CZYNNE W GODZINACH 8:00 – 14:00


V Lubuski Piknik Osób Niepełnosprawnych – 31.05. 2015 r.

31 maja 2015 r. na terenie Wojewódzkiego Ośrodka Sportu i Rekreacji w Drzonkowie, Regionalny Ośrodek Polityki Społecznej w Zielonej Górze pod patronatem Marszałek Województwa Lubuskiego Pani Elżbiety Anny Polak, zorganizował V Lubuski Piknik Osób Niepełnosprawnych.

Podczas imprezy zapewniliśmy naszym uczestnikom wiele atrakcji m.in. gry, zabawy, konkursy. Podopieczni warsztatów terapii zajęciowej zaprezentowali swoje prace. Niepełnosprawna artystka Ewelina Mierzwa – mieszkanka mieszkania chronionego „Nasz dom” Koła Polskiego Stowarzyszenia na Rzecz Osób z Upośledzeniem Umysłowym w Gorzowie Wlkp. – zaprezentowała swoje obrazy.
Ponadto uczestnicy Pikniku mogli oglądać mecz rugby na wózkach oraz wziąć udział w konkursie strzelania.

W związku z dniem dziecka Fundacja Aktywnej Rehabilitacji zorganizowała dla najmłodszych malowanie twarzy.

Wszyscy mogli bezpłatnie korzystać z oferty Wojewódzkiego Ośrodka Sportu i Rekreacji (m.in. basenu olimpijskiego, basenu rekreacyjnego, ujeżdżalni, przejażdżki bryczką i strzelnicy).


 

KOMUNIKAT

 

W związku z dużym zainteresowaniem bezpłatnymi poradami prawnika i psychologa, prosimy o wcześniejszy kontakt telefoniczny bądż też osobisty z biurem DiK w celu umówienia się na konsultację z minimum tygodniowym wyprzedzeniem.

 

 


Zapraszamy serdecznie do biura DiK Zielona Góra gdzie czekają na Państwa specjaliści, którzy:

  • ułatwiają dostęp do ofert pracy dla osób niepełnosprawnych
  • pomagają przygotować dokumenty aplikacyjne
  • przeprowadzają konsultacje przed rozmową kwalifikacyjną
  • ćwiczenia z autoprezentacji
  • rozpoznają predyspozycje zawodowe
  • określą ścieżki kariery zawodowej
  • pomogą dobrać odpowiednie szkolenia
  • zwiększą umiejętności poruszania sie na otwartym rynku pracy
  • uczą asertywności, radzenia sobie w sytuacjach stresowych
  • wesprą prawnie w zakresie praw osób niepełnosprawnych

 

W dniu 19 maja br. w siedzibie Wspólnoty Roboczej Związków Organizacji Socjalnych odbyło się spotkanie pracowników biur regionalnych projetu „Doradztwo i Kariera – aktywizacja zawodowa i społeczna osób z niepełnosprawnościami”. W spotkaniu uczestniczyło 12 osób – koordynatorzy i doradcy zawodowi z każdego biura.

Spotkaniu przewodniczył koordynator projektu Marcin Górecki, który poinformował o założeniach projektu oraz efektów które powinny zostać osiągnięte w aktywizacji zawodowej osób niepełnosprawnych.

 


Targi pracy w Centrum Integracji Społecznej – 23.03.2015

Już po raz czwarty w Centrum Integracji Społecznej odbyły się Zielonogórskie Targi Pracy.Swoje oferty przedstawiło 18 wystawców, w tym Związek Lubuskich Organizacji Pozarządowych. Wśród nich byli bezpośredni pracodawcy, a także agencje pośrednictwa pracy i organizacje świadczące bezpłatne porady z zakresu prawa, aktywnych metod poszukiwania zatrudnienia oraz zakładania własnej działalności gospodarczej i spółdzielni socjalnej.W trakcie targów odbyło się też seminarium dla przedsiębiorców na temat aktywnych form pomocy oferowanych pracodawcom przez urządy pracy.

Współorganizatorami wydarzenia byli Powiatowy Urząd Pracy oraz Organizacja Pracodawców Ziemi Lubuskiej.


Karta Praw Osób Niepełnosprawnych

UCHWAŁA
SEJMU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
z dnia 1 sierpnia 1997 r.
Karta Praw Osób Niepełnosprawnych
(M.P. Nr 50, poz. 475)

§ 1. Sejm Rzeczypospolitej Polskiej uznaje, że osoby niepełnosprawne, czyli osoby, których sprawność fizyczna, psychiczna lub umysłowa trwale lub okresowo utrudnia, ogranicza lub uniemożliwia życie codzienne, naukę, pracę oraz pełnienie ról społecznych, zgodnie z normami prawnymi i zwyczajowymi, mają prawo do niezależnego, samodzielnego i aktywnego życia oraz nie mogą podlegać dyskryminacji. Sejm stwierdza, iż oznacza to w szczególności prawo osób niepełnosprawnych do:
1. dostępu do dóbr i usług umożliwiających pełne uczestnictwo w życiu społecznym,
2. dostępu do leczenia i opieki medycznej, wczesnej diagnostyki, rehabilitacji i edukacji leczniczej, a także do świadczeń zdrowotnych uwzględniających rodzaj i stopień niepełnosprawności, w tym do zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze, sprzęt rehabilitacyjny,
3. dostępu do wszechstronnej rehabilitacji mającej na celu adaptację społeczną,
4. nauki w szkołach wspólnie ze swymi pełnosprawnymi rówieśnikami, jak również do korzystania ze szkolnictwa specjalnego lub edukacji indywidualnej,
5. pomocy psychologicznej, pedagogicznej i innej pomocy specjalistycznej umożliwiającej rozwój, zdobycie lub podniesienie kwalifikacji ogólnych i zawodowych,
6. pracy na otwartym rynku pracy zgodnie z kwalifikacjami, wykształceniem i możliwościami oraz korzystania z doradztwa zawodowego i pośrednictwa, a gdy niepełnosprawność i stan zdrowia tego wymaga – prawo do pracy w warunkach dostosowanych do potrzeb niepełnosprawnych,
7. zabezpieczenia społecznego uwzględniającego konieczność ponoszenia zwiększonych kosztów wynikających z niepełnosprawności, jak również uwzględnienia tych kosztów w systemie podatkowym,
8. życia w środowisku wolnym od barier funkcjonalnych, w tym: dostępu do urzędów, punktów wyborczych i obiektów użyteczności publicznej, swobodnego przemieszczania się i powszechnego korzystania ze środków transportu, dostępu do informacji, możliwości komunikacji międzyludzkiej,
9. posiadania samorządnej reprezentacji swego środowiska oraz do konsultowania z nim wszelkich projektów aktów prawnych dotyczących osób niepełnosprawnych,
10. pełnego uczestnictwa w życiu publicznym, społecznym, kulturalnym, artystycznym, sportowym oraz rekreacji i turystyce odpowiednio do swych zainteresowań i potrzeb.

§ 2. Sejm Rzeczypospolitej Polskiej stwierdzając, iż powyższe prawa wynikają z Konstytucji, Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka, Konwencji Praw Dziecka, Standardowych Zasad Wyrównywania Szans Osób Niepełnosprawnych, aktów prawa międzynarodowego i wewnętrznego, wzywa Rząd Rzeczypospolitej Polskiej i władze samorządowe do podjęcia działań ukierunkowanych na urzeczywistnienie tych praw.

§ 3. Sejm Rzeczypospolitej Polskiej wzywa Rząd Rzeczypospolitej Polskiej do składania corocznie, w terminie do dnia 30 czerwca, informacji o podjętych działaniach w celu urzeczywistnienia praw osób niepełnosprawnych.

§ 4. Uchwała wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

 

 


05.11.2014r w Centrum Integracji Społecznej w Zielonej Górze odbył się piknik podsumowujący projekt „KIS na bis III”. Pracownicy „DIK” również zostali zaproszeni na to wydarzenie, na którym promowali swój projekt skierowany do osób niepełnosprawnych.

Aktualności
Trampolina